Door Martijn Koedam, RTV Connect
Het verhaal van Anne Braam (25) uit Doornenburg is bijna ongelofelijk. Acht jaar geleden kreeg ze een trombose en drie jaar geleden scheurde ze haar kruisband af. Toch bleef ze sporten en besloot ze anderhalf jaar geleden triatlon een kans te geven. Nu heeft ze zich geplaatst voor het WK. “Eigenlijk is het best ongelofelijk, he.”
Zittend aan de keukentafel vertelt Anne hoe ze begon met triatlon. “Ik had vorig jaar april mijn eerste wedstrijd. Toen deed ik het allemaal op eigen houtje, dus had ik nog géén coach. Ik had tijdens die eerste wedstrijd geen toptijd, maar ook geen hele slechte tijd.” Vorig jaar oktober begon ze met coach Marcel Gierman te werken. “Sindsdien is het heel hard gegaan en heb ik dit jaar best wel veel wedstrijden gedaan. Ook in Nederland. Ik heb bijvoorbeeld de wedstrijd in Brouwersdam gewonnen. Toen kwam ik erachter dat ik er eigenlijk best wel goed in was”, er verschijnt een bescheiden glimlach op het gezicht van de WK-ganger.
“Het is echt bizar en ongelofelijk.”
– Anne Braam over haar verhaal
Triatlon van Gendt
Door de jaarlijkse triatlon in Gendt kwam Anne in aanraking met de sport. Elk jaar stond ze met vriendinnen langs de kant om te kijken, totdat ze riep: “Volgend jaar wil ik dit ook gaan doen.” En zo geschiedde, al werd het niet een jaar later, maar twee jaar later.
“Toen merkte ik: ‘Hé, dit gaat mij goed af, ik vind het leuk.’ Maar ik dacht vooral dat het een leuke extra hobby was.” Langzaam ontstond bij Anne het idee om ook landelijke wedstrijden te gaan doen. En dat legde haar geen windeieren.
Wat voor triatlon loopt Anne?
“Dit jaar heb ik vooral veel ‘kwart’ triatlons gedaan. Dus dat is één kilometer zwemmen, 40 kilometer fietsen en 10 kilometer hardlopen. In de afgelopen maand deed ik voor de eerste keer de halve afstand. Dat is 1,9 kilometer zwemmen, 90 kilometer fietsen en een halve marathon rennen (21.1 kilometer)” Op het WK eind augustus 2027 heeft ze zich gekwalificeerd op de halve triatlon.
Kwalificatie voor het WK
Haar eerste halve triatlon werd niet alleen bekroond met een eerste plek in de wedstrijd, maar ook met een ticket voor het WK in Chattanooga, in de Amerikaanse staat Tennessee. ‘Veni vendi veci’ was het voor Anne in Málaga ze kwam, zag en overwon.
“Nog steeds is het eigenlijk ongelofelijk”, duidt ze haar prestatie. “Bizar, ik denk dat het nog steeds niet helemaal echt is binnengekomen.”
Gewoon een 25-jarige vrouw uit Doornenburg, die naast triatlon nog altijd voetbalt, studeert aan de HAN en bij de SPAR werkt, gaat ‘gewoon even’ naar het WK. Geconfronteerd met deze opsomming moet ze lachen. “Het is echt bizar en eigenlijk niet te geloven.” Maar het verhaal wordt nog bijzonderder.
Trombose op haar zeventiende
Op haar zeventiende kreeg Anne last van haar linkerbeen. “Het sluimerde er een beetje in. Het voelde aan het begin alsof ik gewoon een spier had verrekt in dat been. Ik voetbalde toen ook en dacht dat het daardoor kwam.” Ze gaf echter niet bij haar coach aan dat ze last had. Naar eigen zeggen was ze te eigenwijs en wilde niet op de bank komen te zitten. “Maar na een week werd het erger. Het trok naar mijn knieholte en naar mijn kuit.” Uiteindelijk besloot ze naar de huisarts te gaan, maar die stuurde haar door naar de fysiotherapeut.
“De fysio keek met een soort echoapparaat naar mijn spieren en zag dat er niets mis was. Toen belde mijn huisarts mij die avond op en zei: ‘Ik denk niet dat het een trombose is, maar ga het maar uitsluiten in het ziekenhuis.’ Daar bleek dat mijn hele been verstopt zat en dat het wel degelijk een trombose was.”
“Daar ben ik ook wel bang voor. Voor de wedstrijd ben ik daar wel mee bezig, maar tijdens de wedstrijd niet meer.”
– Anne Braam over het oplopen van een blessure
Veel schade aan haar been
Anne kampt nog altijd met de gevolgen van haar trombose. “Ik heb ook nog PTS, dat is een posttrombotisch syndroom.” De artsen vertelden haar dat ze ‘heel veel’ schade aan haar been had opgelopen. Haar sporttoekomst was onzeker. “Ik ben toen juist veel gaan sporten. In het begin had ik met hardlopen ook veel last van mijn kuit. Dat ging bijna niet. Maar doordat je veel beweegt en veel sport, kan je lichaam andere wegen naar het hart aanmaken. Dus nu gaat het ondertussen eigenlijk steeds beter.”
Wel draagt de atlete altijd een steunkous, zelfs als ze een jurkje draagt. “Ik kreeg ook veel opmerkingen van mensen die zeiden: ‘Wat knap dat je dat gewoon durft.’ En veel mensen vroegen wat ik nou eigenlijk had. Ik heb toch wel een beetje schijt aan wat mensen ervan vinden.”
‘Het is eigenlijk ongelofelijk’
Drie jaar geleden scheurde Anne, tijdens een voetbalwedstrijd, ook haar kruisband. Ze herstelde negen maanden van de ‘moeder aller voetbalblessures’. Ze heeft er geen last meer van, maar knap is het wel. Na een trombose in haar been en later ook nog een knieblessure is het des te bijzonderder dat ze dit nu heeft bereikt.
Het is een terugkerend thema in het gesprek: als ze met de feiten wordt geconfronteerd, reageert ze met ongeloof. “Eigenlijk is het best ongelofelijk, hè?”
De voorbereidingen op het WK, dat eind augustus 2027 plaatsvindt, beginnen voor Anne in de winter. Daar legt ze de basis voor voor de zomer periode. De angst voor een blessure is aanwezig. “Daar ben ik ook wel bang voor. Voor de wedstrijd ben ik daar wel mee bezig, maar tijdens de wedstrijd niet meer. Dat is misschien maar beter ook.”
“Soms is het moeilijk om afspraken met vriendinnen af te zeggen, maar als ik ergens voor ga, dan ga ik er de volle honderd procent voor.”
– Anne Braam
Trainen, trainen en trainen
De trainingsarbeid is intensief. Anne moet trainen op hardlopen, fietsen en zwemmen. Bijna elke avond staat in het teken van een training. Hardlopen door de vele weilanden die de gemeente Lingewaard rijk is, eindeloos binnenfietsen of banen trekken in het zwembad. “Soms is het moeilijk om afspraken met vriendinnen af te zeggen, maar als ik ergens voor ga, dan ga ik er de volle honderd procent voor.”
Gekletter van medailles
Voor de foto haalt ze haar prijzen erbij. Het is een palmares waar menig paard spontaan de hik van zou krijgen. Anne loopt naar de kamer waar ze haar medailles, trofeeën en onderscheidingen bewaart. Het geluid van de medailles die tegen elkaar kletteren terwijl ze de trap afkomt, is in de wijde omtrek te horen. Het zijn er veel, allemaal verzameld in anderhalf jaar tijd.
De mooiste vindt ze haar meest recente medaille, die van de wedstrijd in Málaga waar ze zich plaatste voor het WK. De ene medaille is mooier dan de andere. Tevreden kijkt ze naar haar prijzen. “Het zijn er wel veel, he”. Het zullen er ongetwijfeld nog meer worden in de jaren die volgen.
Foto van Anne Braam met medailles. © Connect
